1947 yılı Nisan ayında Şadı ( Çatalağaç ) köyünde doğmuşum. Askere geç gitmemin sağlanması için nüfusa kaydım 1950 yılında yapılmış. Doğum yaşım büyük olmasına rağmen nüfus yaşım küçük olduğu için ilkokula 1957 yılında başladım. Geç başlamam da iyi oldu. Çünkü o zaman köyümüzde okul yoktu. İlkokul sadece Harşıt ( Doğankent ) de vardı. Tüm çevre köy öğrencileri okumak için oraya gitmek zorundaydı. Yedi yaşındaki bir çocuğun köyden okula yürümesi de mümkün değildi. İlkokul birinci sınıfa başladığımda Durmuş ağabeyim beşinci sınıfta okuyordu. Havalar soğuyuncaya kadar, her gün okula yürüyerek gidip geliyorduk. Sabahları ev okul arası bir buçuk saat kadar çekiyordu. Akşamleyin, yolun bir bölümü yokuş olduğu için iki saatte ancak eve ulaşabiliyorduk. Her akşam eve geldiğimde, ertesi gün okula gidebilecek enerjimin kalmadığını düşünüyordum. Ertesi sabah namazı vakti Hoca Babam ( büyük babam ) bizi uyandırdığında enerjimin yeniden oluştuğunu görüyordum. Havalar iyice soğuyunca Harşıt' da birilerinin yanında kalıyor, hafta sonları köye geliyorduk. İlkokul birinci ve ikinci sınıfta Mentigilin Ali Amcalarda kaldık. Bize çok iyi baktılar. Allah razı olsun. Üçüncü sınıfta Yakup Ağan Muhammet Amcanın yanında kaldım. Onlar da beni kendi çocuklarından ayırmadılar Allah onlara da rahmet etsin. İlkokul dördüncü sınıfa geldiğimde köyümüze ilkokul yapılmıştı. Çatalağaç İlkokulunda okudum ve 1962 yılında mezun oldum.

İlkokul beşinci sınıfta okurken anam öldü. Benim, kardeşlerim ve ailem için çok acı olmuştu. O yıl birlikte okuduğum Pamuk teyzemin oğlu Kemal, Hatice teyzemin oğlu Osman, Zekiye teyzemin oğlu Mevlüt sanki beni koruma altına almışlardı. Her sabah beni yolda karşılıyorlar, teneffüslerde benimle oluyorlar, öğlen yemeklerini bensiz yemiyorlardı. Ben yine bir fırsatını bulup onlardan kaçıp, okulun yan tarafında bulunan taşların arasına oturup ağlıyordum. Hatırlamak istemediğim acı yıllardı.

İlkokul bitince, yatılı okul sınavlarına girdim. Akpınar İlköğretmen Okulu ( Samsun - Lâdik ) sınavını kazanarak öğretmen okuluna girdim. 1967 - 1968 öğretim yılında okulumu bitirdim. İlk görev yerim olan Antalya - Akseki Kuyucak Köyünde Temmuz 1968 yılında ilkokul öğretmenliğine başladım. Orada bir yıl çalıştıktan sonra 1969 yılı yaz aylarında er öğretmen olarak Denizli iline sevk edildim. Dört aylık bir eğitimden sonra asker öğretmen olarak Ordu - Ulubey Çubuklu Köyü İlkokuluna öğretmen olarak atandım. İki yıl da orada çalıştıktan sonda, kısa bir süre Giresun - Tirebolu Doymuş Köyünde, daha sonra Doğankent İlkokulunda üç yıla yakın görev yaptım.

Doğankent İlkokulunda çalışırken 1971 yılında eşim Hatice ile evlendim (Doğankent Süttaşı Mahallesi Fırıklıgillerden Hacı Emin' in kızı ). 1973 yılında büyük oğlum Ali Rıza dünyaya geldi. Doğankent' te çalışırken pek huzurlu olamadım. Bu durum belki biraz benden kaynaklanıyordu. Çevreden de olumsuz etkileniyordum. Eşimin de yönlendirmesiyle yüksek öğrenim yapmaya karar verdim. Altı yıl öğretmenlikten sonra sınava girip kazanmak da zordu. Biraz çalıştım, herhalde biraz da şans yardım etti Gazi Eğitim Enstitüsü Eğitim (Pedagoji) Bölümünü kazandım. İlkokul öğretmenliğinden istifa ederek Ankara' nın yolunu tuttuk. Ali Rıza oğlumuz daha on aylıktı. Eşimin de benimle gelmesine, onun çalışıp benim okumama karar verdik. Oğlumuz ne olacaktı? Babam ve analığım Pamuk, çocuğu kendilerine bırakmamızı söylediler. Çocuğumuzu onlara bırakarak Ankara' ya geldik. Daha on aylık çocuğundan ayrılmanın insana ne derece acı verdiğini hiçbir dil, hiçbir kalem ifade edemez. Ancak yaşayan bilir.

Ankara' da eşim işe girdi. Evlendiğimizde çalışmıyordu. İkinci sınıfta okurken ben de işe girdim. Hem çalışıp hem okudum. Gazi Eğitimdeki öğrencilik yıllarımı yazsam, romanlara sığmaz. Zor yıllardı. Sık sık iktidarlar değişiyordu. Her iktidar değişikliğinde öğretmen kadrosu değişiyordu. Çünkü okul Milli Eğitim Bakanlığına bağlıydı. Etrafımız, nereden geldiği belli olmayan, iktidar yanlısı militan öğrencilerle doluyordu. Boykot, yürüyüş, slogan ne ararsan vardı. Bunun yanında yaralanma, ölüm olayları sık yaşanır durumdaydı. Ankara yaşanır gibi değildi. Her akşam kazasız belasız eve dönebilmek bir başarıydı. Neyse, güç bela da olsa okulu bitirdim. İlköğretim müfettişi yetiştiren bölümü bitirmiştim ancak müfettişlik kapalıydı. Ankara"da bir liseye rehber öğretmen olarak atandım. Lisede çalışırken, Ankara Üniversitesi Eğitim Fakültesi Eğitimde Psikolojik Hizmetler Bölümünde Yüksek Lisans (Master) öğrenimimi tamamladım. 1978 yılında müfettiş atamaları açıldığında müfettişliğe gitmedim. Milli Eğitim Bakanlığı İlköğretim Genel Müdürlüğü Teftiş ve Yönetim işlerinden sorumlu şube müdürlüğüne atandım. İdareciliklerin geçici görevler olduğunu görüyordum. Lisede çalışırken de müdür yardımcılığım vardı. Bakanlıkta çalışırken de başkaları için çalışılıyordu. Arkada siyasi destek yoksa ileri gitmek mümkün değildi. Öğretmenliğin ana görevim olduğunu düşünüyordum. Bakanlıkta çalışırken de iktidar değişti. Oradan alınıp başka bir liseye tayin edildim. Danıştay' a gittim. Kazanarak geri döndüm vs.

Bakanlıkta şube müdürü olarak çalışırken 1981 yılında açılan bir sınavı kazanarak İzmir Yüksek Öğretmen Okulu Meslek Dersleri Öğretmenliğine atandım. 1982 yılında, Milli Eğitim Bakanlığına bağlı tüm yüksek okullar üniversitelere bağlandı. Çalıştığım okul da eğitim fakültesi yapılarak Dokuz Eylül Üniversitesine bağlandı. 1984 yılında Buca Eğitim Fakültesi Eğitim Bilimleri Bölümüne öğretim görevlisi olarak atanmış oldum. 1985 yılında küçük oğlum Güven dünyaya geldi. İkinci defa mutlu olduk. 1992 yılında Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsünde Eğitim Bilimleri Doktora öğrenimimi tamamlayarak, eğitimde Doktor unvanını aldım. 1993 yılından bu yana da aynı fakültede öğretim üyesi olarak çalışmaya devam ediyorum. Gelecek yazılarımda söz ederim. Eşimin de benim de yaşamımızın önemli bir bölümü okumakla geçti diyebilirim.

Halen eşim İzmir Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesi' nde müdür yardımcısı olarak görev yapıyor. Oğullarımın ikisi de asker olmayı seçti. Büyük oğlum Ali Rıza öğretmen yüzbaşı rütbesiyle Balıkesir' de görev yapıyor. Evli, Mustafa Berkay ve Ece Eylül adında iki çocuğu var. Küçük oğlum Güven halen öğrenci. Ankara' da GATA Askeri Tıp Fakültesinde okuyor.

Zaman zaman oturup kendimi değerlendiriyorum. Hepimiz karnımızı doyurmak ve insanca yaşamak için mücadele veriyoruz. Bu mücadelede bazılarımız daha şanslı oluyoruz. İleriye baktığımda daha kat edecek çok yolun olduğunu düşünüyorum. Geriye baktığımda bulunduğum yerin iyi olduğunu düşünüyorum. Doğup büyüdüğüm dağların arasından yol bulup Ankara ve İzmir gibi illerde yaşayabildiğim için Allaha şükrediyorum. Yaşam deneyimlerimden çıkardığım sonuç şudur: İnsanın düşlediği yerlere gelmesi çok zordur. Bunun için yetenekli olmak, yani zeki olmak yeterli olmamaktadır. İnsanların verimliliğini, başarısını değerlendiren sicil özetlerinin pek önemi yoktur. Yükselmeniz ve daha ileri yerlere gelmeniz, elinizden tutan insanların olmasına bağlıdır. Elinizden tutan yoksa belli yerlere gelmeniz şansa kalmaktadır. Bu ülkede, onca kapasiteli insanların bu yüzden kaybolup gittiğini düşünüyorum. Yine kendimi değerlendirdiğimde, değişik eğitim kademelerinde karşılaştığım benden daha kapasiteli insanların, benim bulunduğum yere bile gelemediğini, benden daha kapasitesiz insanların benden daha ileride olduğunu görüyorum. Bunu da hüzün verici buluyorum.

Bu siteye yazı yazmamı bacım Esma istedi. İlkyazım kendimi tanıtmakla sınırlı oldu. Buna ihtiyaç vardı. Çünkü doğup büyüdüğüm köyde benden genç olan insanlar beni tanımıyor. 2004 yılında Emine Bibimin cenazesi için köye gittiğimde, yaşça benden büyük insanlardan bile beni tanımayanların olduğunu gördüm. Bu nedenle, internet sitesi aracılığıyla da olsa akrabalarım ve köylülerimle tanışmalıyız diye düşündüm. Sağlık olursa ileride siteye farklı yazılar da yazmayı düşünüyorum. Eğitsel değeri olduğunu düşündüğüm anılarım ya da okuduklarımdan elde ettiğim, paylaşmayı düşündüğüm bilgileri de burada yazmak isterim. Sanıyorum bu sitede yazacak başka eğitimciler de olacaktır. Onların da yazılarını görmek isterim. Öğrenmenin yaşı olmadığına inanıyorum. Bunca yıllık eğitimciyim, derse girdiğim her yarıyılda öğrencilerimden de pek çok şey öğreniyorum. Birbirimize faydamız olsun. Yazılarımızı okuyan gençler ve öğrencilere de düşünce düzeyinde yardımcı olmuş oluruz.

Bu sitenin dışında, köyümüze ait iki ayrı site daha var. O siteleri de izliyorum. Yazılanları okuyorum. Yazanların çoğunu tanımıyorum. Ama olsun, onlar benim köylüm. Çoğu da akrabam. Çok güzel siteler olduğunu görüyorum. Her iki sitenin editörü beni aradı. Kendilerine teşekkür ediyorum. Onların sitelerinin de daha güzel olmasını diliyorum. Onların sitelerinde yayınlanmak üzere de yazılar göndermeyi düşünüyorum. Uzaktan da olsa kendilerini seviyorum. Catalağackoyu.info editörünü tanıyorum. Hem meslektaşım hem de akrabam. Catalağackoyu.com editörüyle de telefonda tanıştım. Babası ve büyük amcaları benim değer verdiğim arkadaşlarım. Her ikisinin siteleri de hayırlı olsun. Şimdilik hoşça kalın.