Benim hayatımda değer verdiğim insanların başında Mehmet dayım gelir .Mehmet dayım, Cami mahallesinde ikamet ederdi.Zengin varlıklı bir ailenin çocuğu aynı zamanda eğitimci bir babanın oğluydu.Küçük bir dükkanı vardı.Bizler kürük derdik.Zamanın da aklınıza gelen tamir malzemeleri vardı.İlklerin adamıydı.İlk televizyon,ilk radyo,ilk buzdolabı,ilk motor vb. dükkanın da körse taşı motorla dönerdi ve titreşimden su taşa damlardı ve çok zeki bir adamdı.Beni severdi.Bir anı anlatmak isterim "Küçükken bana takılırdı.Bana (dorukçunu torunu ) derdi. 6-7 yaşlarındayım ne demek istediğini tam anlamayınca utanırdım. O da kızdırayım da bana sövsün diye uğraşırmış. Fahrigilin BMC den çevirme bir otobüsü vardı. Pazara giderken bana gel benim kucağıma otur dorukçunun torunu dedi. Bende gittim oturdum.Yine beni huyluyor, bende dayı ben utanıyorum dedim.Dayım da bana "bir daha demezsem ne vereceksin " dedi.Bende boynumu çektim ne verebilirim ki dedim.Hayır dua veririm dedim.Bu sözüm çok hoşuna gitmiş,İnanın bir daha şaşırıp da bana takılmadı".O günden sonra geldin mi Mehmet efendi derdi ve bizim Mehmet derdi.Dayım da benim hayatımda hep bizim oldu.Yanına gittiğime kalıcı mısın ? derdi. Hayırdı derdim. O da çay yağacağım birlikte içelim derdi. Ben çok şey öğrendim.Bana ölmeden birkaç gün önce sana bir kitap vereyim belki vardır ama dedi ve verdi.Benim için o kitap en büyük mirastı.ben dayımın yanına ne zaman gitsem bana olmaz demedi.Ben dayımı sevdim.O da beni sevdi.Kısaca Arkasından içten ağladım insandır dayım.