Ben sen çocukken uçtuk rüyalarımızda; hem de kanatsız olarak. Berrak bir gökyüzünün altında masmavi sularda boğulma tehlikesini yine çocukken atlattık, suyun üstünde kanatsız uçarken. Günahsız, masum olduğumuz için çevremizdeki her şey ve her hayalimiz tertemizdi. Her şey güzeldi. Güzel olan her şey bizim olandı. En güzel anne, en güzel baba, en güzel kardeş, en güzel ev, en güzel öğretmen bizimdi ve biz çocuktuk. Çocukken büyüklük taslamak, yakınımızdakilere benzemek, onlar gibi hareket etmek en büyük tutkumuzdu. Belki de bu tutkuydu çocukluğu o an yaşanır yapan.

Hayallerimiz Pembe, rüyalarımız maviydi. Basit şeyler istiyorduk yani sadece oynamak istiyorduk. Tek korkumuz bu oyunun bitecek olmasıydı. Kazanmak ya da kaybetmek gibi bir durum olmadığı için oyunun her dakikasında yıldızlardan yıldızlara yolculuk ediyorduk.

Her şey güzeldi, çünkü günahsızdık. Arınmış bir dünyada herkes temizdi bakışımızdaki samimiyetten dolayı. Zamanı durduramadık.(Gerçi çocukken bir an evvel büyümek istiyorduk; ama hayallerimizin dahi bu kadar kirleneceğini nerden bilebilirdik.)

Gün geldi, çocuksu hayallerimiz birer birer ölürken, biz büyüdük. Öldürdüğümüz her hayal bir zamanlar bizim olduğu için güzel olanların artık kötü, çirkin olarak görülmesiydi. Kirlenme oradan başladı. Masumiyet orda bitti. Önce hayallerimiz öldü, hayat karşısında. Çocukken özlemini çektiğimiz büyüklüğün, düştüğümüz hayat karşısında diğer adının çaresizlik olduğunu yaşayarak öğrendik, ama iş işten geçtikten sonra.

Artık yolu yarıladık. Hala gülüyorsak hayatımızın bir dönemini çocuk olarak geçirdiğimiz içindir.

O keskin dönemeç(gençlik) döndükten sonra çocukken bizim olduğu için güzel olan her şey tekrar güzel oluyor. Ama artık o günler de gelmiyor. Ya da güzel olanlar çoktan gitmiş oluyor. Bu gün sığındığımız tek limandır çocukluk. Hala özlediğimiz tek dönemdir. Çocukça davranışlar sergilerken birden unuturuz, daha doğrusu unutmak isteriz büyüdüğümüzü, çünkü rüyalarda da olsa uçmak sadece çocukluğa mahsustur.