Ben, Üçtaş Köyü'nden Abdioğlu Celal Aksoy' un on çocuğundan en küçüğüyüm. İlkokul 4'e kadar köyde okudum. Beşinci sınıfı Doğankent İlkokulu'nda okudum(1986-1987). Ortaokulu Doğankent Lisesi ve Espiye Ortaokulu'nda okudum. Ortaokulu birincilikle bitirdim. Liseyi ise Bolu Atatürk Lisesi'nde, üniversiteyi Gazi'de bitirdim. Şimdi ise 11 yıllık Edebiyat öğretmeniyim.

Yıl 1982-1985 arası olarak hatırlıyorum. Üç ağabeyim Doğankent'te ortaöğretimdeydiler. O yıllarda ağabeylerimin aralarındaki sohbetlerde sık Mustafa Tahsin Güvendi adını duyuyordum. Aralarında İngilizce kelimeler de konuşuyorlardı ve bunları 'İngilizce öğretmeni Mustafa Güvendi' den öğrendiklerini belirtiyorlardı. Bazen merak eder sorardım Mustafa Tahsin Güvendi kim, diye. Aklımda kalan en belirgin özellikleri; çok sevecen olduğu ve akrabamız olduğuydu. Hatta ağabeylerimden birisi onun tebessüm edişini taklit ediyordu. Yıllar sonra o tebessümün gerçeğini gördüm aynı kurum çatısı altında olmakla.

Öğretmen olduğumda kendime ait hedefler ve kriterler belirlemiştim. Öğretmenliği en ideal nasıl yapabilirim diye sürekli kendi kendimi sorguluyordum. Zaman zaman büyüklerimle ve meslektaşlarımla kendimce belirlemiş olduğum değer ve kriterleri mütalaa ediyordum. Olumlu kabul ettiğim yaklaşımları not ediyor ve uygulamaya başlıyordum. Olumsuz kabul ettiğim stratejileri de eğer uyguluyorsam vazgeçiyor. Tatbik etmiyorsam üstünü çiziyor uygulamamaya çalışıyordum.

Arifiye Anadolu Öğretmen Lisesi'ne atandığım zaman belirttiğim prensiplerimi yeniden gözden geçirmek durumunda olduğumu hissettim. Bunda da en büyük paylardan birisi Mustafa Güvendi hocam oldu. Dokuz yıldır burada beraberiz bir defa olsun kendisinin öğrencilere hiç kızdığını görmedim. Bir gün odasında otururken (sanırım 2002-2003 eğitim öğretim dönemiydi)odasına bir gurup öğrenci geldi. Öğrenciler çıktıktan sonra sordum: 'Sen öğrencilere bu kadar yumuşak başlı olmayı nasıl yapabiliyorsun diye. Mustafa Hocam bana şöyle demişti: 'Bizim öğrencilerimizin çoğu yatılı ve uzak yerlerden geliyor. Annelerinden ve babalarından uzaktalar, garipler. Bunları düşündükçe kendi çocukluğum ve çocuklarım geliyor aklıma. Hal böyle olunca da onlara acıyorum ve kızamıyorum.'Gerçi öğrencilerime ben de çok kızan biri değilim ama bazen sabrımı taşıran durumlara tahammül edemediğim zamanlar olmadı değil. Mustafa Hoca'mla bu muhasebeden sonra kendimi daha da sükûnete davet ettim. Onu birçok yönde olduğu gibi bu konuda da kendime örnek aldım.

Öğrencilik yıllarımda öğretmenlerimin hepsini çok sevdim. Fakat bazılarını yakın müzakere ve teşrik-ı mesaiden dolayı daha çok sevdiğimi inkâr edemem. Sevdiğimiz öğretmenleri çok alkışladığımız oldu. Fakat hepimiz bir öğretmenimizi alkışlamadık alkışladıysak da ben tahattur etmiyorum. Bu okula (öğretmen) geldiğimde bütün öğrencilerin alkışladığı öğretmenin Mustafa Tahsin Güvendi olduğunu gördüm.

Hayatınızda birileri veya bir gurup sizi takdir edebilir, alkışlayabilir. Bu gayet normal bana göre. Tabi kı yaptıklarınız doğrulardan ibaretse. Her zaman doğruları yaptığınızda da takdir görmeyebilirsiniz. Okulumuzda öğrenciler ve öğretmenler tarafından en çok beğenilen insan Mustafa Tahsin Güvendi' dır dır. Herkes tarafından alkışlanmak ise tarif edilemeyecek bir büyüklüktür… O hakikaten mümeyyiz bir muallimdir. Sadece öğrencilere değil öğretmenler için de iyi bir kılavuzdur.

Dokuz yıldır kendisinden çok şey öğrendiğim Mustafa Hocama iki cihan saadeti temenni eder, hürmetle ellerinden öperim…

Saygılarımla…