1975 yılında öğretmen lisesine başlayışım tam bir rüya idi. Bir kâbus değildi. Hiç unutamadığım anlar, hiç unutamadığım mekânlar ve olaylar vardır. Bu yıl hayatımın tamamına yön veren bir yıl olmuştur. Fakat ben o zaman bunu asla bilemezdim. Bazı şeyler işte böyle, aradan bu kadar zaman geçtikten sonra anlaşılabiliyor.

Düziçi Öğretmen Lisesinde altı yıl yatılı okudum. Yatılı olmanın ne anlama geldiğini; insan hayatında nasıl izler bıraktığını, arkadaşlığın nasıl candan olduğunu, acının, korkunun ve nasıl şeyler olduğunu bana bu yıllar öğretti. Bu yıllar benim hayat binamın temelleridir. Öyle zannediyorum ki her öğretmen lisesinde benzer hayatlar yaşanmıştır ve yaşanacaktır. Her öğretmen liseli bu tecrübeleri yaşadı, yaşayacak ve tecrübelerin şahsiliğinden sosyal bir geleneğe geçilecektir. Hatta bu gelenek kökleşmiş ve bugün kurumlar şeklinde devam etmektedir.

1995 yılında Arifiye Anadolu Öğretmen lisesinde göreve başladım. Sanki ikinci defa dünyaya geliyordum. Yine ayni mevsim yine ayni okul…Aradan geçen yirmi yıl hiçbir şey değiştirmemiş gibiydi. Öğrencilerin derse giriş-çıkışları, yemekhaneye koşmaları,kantin,yatakhane,bahçe,oyunlar,geziler,alışkanlıklar hâsılı her şey aynı…. Dersten sonra yemekhaneye koşan öğrencide, birbirlerine hitap edişlerde, hafta sonu izinlerinde,okulda kalışta,baharla birlikte çıkılan gezilerde…her şeyde,her durumda kendimi görüyorum.İşte o zaman fark ettim ki bu bir gelenekti.Canlı,değişken ve o ölçüde de olumsuzluklar barındıran bir gelenek….Fakat acı da olsa itiraf etmek gerekiyor,bu geleneğin en anlamlı kısmı kayboldu.Bu da ağabey-kardeş ilişkisiydi.Üst sınıflar alt sınıfların abisidir ve ağabeylik ne gerektiriyorsa o mutlaka yapılır.Bütün günler ve haftalar hatta yıllar böyle saygı ve sevgi çerçevesinde geçer,öğretmen ve idarecinin işi de kolaylaşırdı.Üst sınıflar adeta öğretmenlik mesleğini icra ederlerdi.

Zamanın değişmesi, veli ve örenci zihniyetinin değişmesi en sonunda öğretmen liselerinin orta kısımlarının kapatılması bu geleneğin sonunu getirdi.