Sevgi tükenir mi diye hep düşünmüşümdür. Sevgi nasıl gösterilir pek de bilmem. Sevgi unutulur mu acaba. Anne sevgisi nasıl olur? Ben bilemiyordum.

Altı yaşımdayken annemi kaybettim. Annemi hayalimde bile canlandıramıyordum. Zaman zaman babama, annem gelse onu hatırlayabilir miyim derdim. Babam da bilmem diye cevap verirdi. Hep bir fotoğrafı olsa isterdim. Yıllar geçti. Çocukluk, öğrencilik derken öğretmen oldum.

Öğretmen olduğum yılın yazında depelan yaylasına çıktım. Dandı obası bizim obaya yakındı. Annem öldüğü gece dandı köyünden Hafız karısı Ayşe teyze köyde bizde misafirdi. Aradan on yedi yıl geçmişti. Yılarca onu görmek isterdim. Babam, annem konu olduğunda, hafız karısını görünce yüzünü hatırlarsan anneni de hatırlarsın derdi.

Nitekim bu fırsat oluşmuştu. Güneşli bir günde kuşluk vaktine doğru dandı obasına gittim. Komşuları Ayşe teyzenin evini gösterdiler. Evin arkasında Sekiz on kadın bir araya gelmişler kimi ayakta kimi çimene oturmuş olarak görünüyorlardı. Yanlarına varınca kolay gelsin dedim. Hepsi bana baktılar. Kimi şal dokuyordu, kimisi dırmaç (ip) dokuyordu. İp dokuyanlardan birisi Ayşe teyzeydi. Tanıdım ve yüzünü çok net hatırladım. Demek ki Annem de gelse onu da hatırlardım dedim. Kendimi tanıttım. Ayşe teyze ayağa kalktı bana doğru geldi. Hey gidi küçük Esma ne zaman büyüdün dedi. Beni kucakladı. Ona öyle sarıldım ki on yedi yıl sonra annem ile konuştuklarından bir söz bir şeyler söyler diye dakikalarca ona sarıldım. On yedi yıl bu dakikalar içinde gözümün önünden gelip geçti. Aklımdan geçenlerle gözlerimden akan yaşların yanaklarımdan döküldüklerini hissettim. Yüreğim kabardı Hıçkırarak ağlamaya başladım. Ayni şekilde kadında da ağlıyordu.

Köye geldiğimde babama Hafız karısı teyzeyi hatırladığımı annemi de görsem hatırlayabileceğimi söyledim. Babam da çok ağladı.

Bilemiyorum belki de anne sevgisini onda bulmak istedim. Şunu anladım ki görmesem bile yıllar sevgiyi tüketemez ve bitiremezmiş. Hele anne sevgisini asla…