Konya'da Selçuk eğitim enstitüsü birinci sınıfta okurken, eylül sınavlarında İngilizce bölümünün öğrencileriyle matematik bölümünün öğrencilerini aynı salona aldılar. Yanıma bir kız öğrenci oturdu. Kağıdıma bakarken Güvendi soyadı dikkatini çekmiş olacak ki: nereli olduğumu sordu. Şadı köyüne geldik. Mehmet Güvendi'yi sordu. Bende bizim köyde onlarca Mehmet Güvendi var deyince tarifinden Kanber Mehmet Güvendi olduğunu anladım. (Ona da rahmet olsun.) Akrabamız olduğunu söyledim. Sınavdan o erken çıktı,bekleyeceğini söyledi. Benim sınavım bittikten sonra aşağıda okul girişinde buluştuk. Sıtkı Güvendi'nin kızdan torunu olduğunu, babasının hava albayı olduğunu söyledi. Telefon numarasını da verdi.İkimizde çok sevindik. Ramazandı ve iftara çağırdı.Gidemedim. Epey sonra Konya Zafer Meydanı'nda tesadüfen beni annesiyle de tanıştırdı. Annesi de beni merak ettiğini, dört gözle beklediğini söyledi. Bana sitem etti. "Benim akrabam Konya'da olacak beni görmeyecek ben bunu kendime anlatamıyorum", dedi. Tabi ki ben bunu çocukluğuma veriyorum. O zamanlar akrabalığın çok önemli olduğunu kavrayamamışım. Köye gelirken arardım. Köydekilere selam söylerlerdi. Şimdi nerdeler merak ediyorum. O kanaatteyim ki insanlar yaşlanınca birbirine daha düşkün oluyor. Bu akrabam kız matematik öğretmeni oldu. Benden bir üst sınıftaydı. Mezun olduktan sonra daha haberleşemedik. Beni bağışlasınlar. Belki de onlar bu olayı unutmuşlardır. Teknoloji buluşmamıza aracılık eder. Selamlar gönderiyorum.

Aynı yıl İstanbul'a Hanımca ablama gitmiştim. Bir bayram öncesi köye geliyordum. Haremde ablam beni uğurluyordu. Bagaja çantaları verirken Tirebolu da ineceğimi söyledim. Sonra hareket saatini beklerken bir bayan ve oğlu yanımıza geldiler. Az önce Tirebolu'ya gideceğinizi duydum. Tirebolu'nun içine mi gidiyorsunuz. diye sordu. Bende ablam gitmiyor ben Harşit'e gidiyorum dedim. Ve Şadı'lı olduğumuzu söyledim. Bayan da, Yahya Bey'in en küçük kızı olduğunu söyledi. Oğluyla bizi tanıştırdı. Oğlunun Erzurum İşletme Fakültesi'nde okuduğunu söyledi. Yolda oğluyla sohbet ederek Tirebolu'ya kadar geldik. Daha sonraları görüşemedik. Ne yazık ki İkisinin isimlerini de unuttum. Şimdi neredeler kim bilir. Onlara da selam olsun.

Bu tesadüflere şimdi yenisi eklendi. Adapazarı Merkez Belediyesi'nin bir töreninde yanımdaki boş sandalyeye oturmak için izin isteyen bir beyin şivesi dikkatimi çekti. Merakımı yenmek için nereli olduğunu sordum. Düzceli olduğunu söyledi. Temelde nerelisin dedim. Harşit'in Şadı köyünden gelme olduğunu söyledi. Çok sevindim, tesadüf isabetliydi. Hemen telefon numarasını aldım. Vakit çok dar, işler telaşlı olduğu için vedalaştık. Eve gelip Esma'ya anlattım. Bir gün telefon ettim. Görüşmek istediğimi söyledim. Belediyede buluştuk. Konu Şadı'ya gelince, sustu yutkundu, gözyaşları içinde bir iki dakika bize bakamadı. Bizde öyle, gözler yaşlı bekledik… Sonra Fırışlık'tan Vayalioğullarından olduğunu söyledi. Dedesinin göç hikayesini ağlayarak anlattı. Daha sonra eşi ve oğluyla bize geldi. Anlattıklarının özetini siteye kısaca yazdı. Ve yazmayı sürdürecek.

Ne dersiniz kader mi tesadüf mü? Bu olayları yazı olarak şadılılarla paylaşmayı hiç planlamamıştım. Nerden nereye……

Sevgilerimle